Περίπου 2000 χρόνια μετά, το Ακάνθινο Στεφάνι, το Τίμιο Ξύλο και η Χλαμύδα υπάρχουν ακόμη, για να μας θυμίζουν το Γολγοθά, τον πόνο, την αδικία και κατ΄ επέκταση την Ανάσταση, την ελπίδα, τη δύναμη.
«Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό…», έλεγε ο Άγιος Νεκτάριος.
Η μοναξιά ροκανίζει τη ζωή των ανθρώπων, όπως επιβεβαιώνουν δύο νέες αμερικανικές επιστημονικές έρευνες, που δείχνουν ότι όσοι ζουν μόνοι τους και αισθάνονται μοναξιά έχουν αυξημένες πιθανότητες να πεθάνουν από καρδιά ή από άλλη αιτία(1) .
Προφανώς ο αρχιεπίσκοπος πήρε άσχημα μηνύματα μέσω των Μητροπολιτών του, για την κατακραυγή του κόσμου με τον τρόπο που ο ίδιος έχει χειριστεί ως τώρα τα θέματα που αφορούν τον ελληνικό λαό αλλά κυρίως για το ότι η σχέση του με τον πρωθυπουγό κάνει κακό στην εικόνα της εκκλησίας.
Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό στή μακρινή χώρα κάτω, στο Σουδάν. Στό αεροδρόμιο της πρωτεύουσας παρατηρείτο μια ασυνήθιστη κίνηση. Εκτός των κανονικών δρομολογίων, ανέμελα νιάτα, μαθητές, με τους εκδρομικούς σάκους των, είχαν γεμίσει τις αίθουσες του αερολιμένα. Μια σχολική εκπαιδευτική, αεροπορική εκδρομή, είχε προγραμματιστεί για την ημέρα αυτή. Σχολικά τραγούδια και χαρούμενες φωνές έσπαγαν το μονότονο βουητό των αεροπλάνων, που απογειωνόταν και προσγειωνόταν εις τον αερολιμένα.
Ένας μοναχός, που ζούσε σε κοινοβιακό μοναστήρι, πολεμιόταν από τους λογισμούς αναχωρήσεως από το κοινόβιο. Μία μέρα πήρε ένα χαρτί και κάθισε και έγραψε σ’ αυτό όλες τις αιτίες, για τις οποίες οι λογισμοί του έλεγαν να φύγει.
Αφού τις απαρίθμησε όλες, από κάτω έγραψε και μία ερώτηση, που την απηύθυνε στον εαυτό του: «Τα υπομένεις όλα;».
Γέροντα, νιώθω αγωνία, φόβο, γιά ό,τι μας περιμένει.
– Αυτός ο φόβος μας βοηθάει νά γαντζωθούμε στον Χριστό. Όχι ότι πρέπει νά χαίρεται κανείς γι’ αυτήν την κατάσταση πού περιμένουμε, άλλα νά χαίρεται, γιατί θά άγωνισθή γιά τον Χριστό. Δηλαδή δέν θά περάσουμε μιά κατοχή ενός Χίτλερ ή ενός Μουσολίνι, άλλα θά δώσουμε εξετάσεις γιά τον Χριστό.
Α´ Τυραννική κυριαρχία
Β΄ Μπροστά στή φλόγα πού τρεμοσβήνει
Ἐπάνω στό Θαβώρ οἱ τρεῖς Μαθητές, ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης ζοῦν τό μεγαλειῶδες θαῦμα τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου. Τήν ἴδια ὥρα οἱ ὑπόλοιποι ἐννέα συμμαμαθητές τους στούς πρόποδες τοῦ βουνοῦ περνοῦν στιγμές κρίσιμες.
Και στεκόμαστε μπροστά στο Σταυρό σου Κύριε και σκεφτόμαστε: Τί ήταν προτού προσφέρεις τη θυσία σου πάνω στο λόφο του Γολγοθά και τι έγινε μετά. Το όργανο της φρίκης, έγινε το όργανο της χαράς!
