Σε όλους μας ο Θεός δίνει ένα σταυρό, που είναι οι διάφορες σωματικές, ψυχικές και πνευματικές ασθένειες.
Σωματικές ασθένειες είναι οι ποικίλες αρρώστιες του σώματος, για τις οποίες δεν φταίμε εμείς, αλλά οφείλονται σε λόγους οργανικούς.
Υπάρχει ένας ανάπηρος άνθρωπος γεμάτος αισιοδοξία, τον οποίο έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Είναι ένας στρατιώτης που πληγώθηκε στον πόλεμο.
Εἶναι λυπηρό. Ὁμως σήμερα ὑπάρχουν χριστιανοί, πού ἁπλά δέν γνωρίζουν τί σημαίνει νά πιστεύεις στό Χριστό, ἀλλά καί ἔχουν μία ἐντελῶς συγκεχυμένη ἀντίληψη γιά τήν πίστη στόν Ἕνα καί μοναδικό Σωτήρα καί Θεό, τόν Χριστό.
Λένε:
-Γιατί ἐσεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπιμένετε ὅτι ἔχετε τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ἀληθείας;
– Γιατί τάχα, μόνο οἱ Ὀρθόδοξοι θά σωθοῦν;
Σήμερα ήρθε ένας κύριος πού μόλις μπήκε μέσα στο Μοναστήρι, είπα: «Αύτός ό άνθρωπος κάτι καλό έχει μέσα στήν ψυχή του». Δέν ξέρω, μιά άλλοίωσι ήρθε μέσα στήν ψυχή μου. Είχε ένα προσωπάκι πού έλαμπε. Πριν έρθη στο αρχονταρίκι, μιλούσα μέ λαϊκούς γιά τήν προσευχή, τί δύναμι έχει ή προσευχή καί τί σοβαρό είναι όταν ό άνθρωπος προσέχη στο θέμα τής ψυχής.
«Ὃν ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει. Ποιὰ ἡ ἑρμηνεία αὐτῆς τῆς φράσης; Οἱ πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ λένε: Ἀφοῦ ὁ Θεὸς παιδεύει αὐτοὺς ποὺ ἀγαπάει, καλύτερα νὰ μὴν πιστεύουμε. Ὕστερα δὲν εἶναι παθητικὴ καὶ μοιρολατρικὴ μιὰ τέτοια ἀντιμετώπιση ἐκ μέρους τῶν Χριστιανῶν; Τί διαφορὰ ἔχει ὁ Χριστιανισμὸς ἀπὸ τὶς ἄλλες θρησκεῖες καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν Βουδισμὸ καὶ τὸν Μωαμεθανισμὸ ποὺ διδάσκουν τὴν ἀπάθεια;...»
'Το 1998 εισήχθηκα στο Ωνάσειο. Ήμουν 16 χρονών με καρδιακή ανεπάρκεια και ήδη ένα χειρουργείο. Οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι.
Και τώρα επαναλαμβάνω ότι τίποτε άλλο εκτός από τον Σταυρό δεν κηρύσσουμε.
Και αν προσκαλούμε κάποιον να συμπορευτεί μαζί μας, τον καλούμε μόνο προς τον Σταυρό, και το θεωρούμε αυτό ως τη μεγαλύτερη και ασύγκριτη δόξα.
Όταν ο Κύριος επισκέπτεται την ψυχή, τότε ο Σταυρός γίνεται ελαφρύς, και κάποτε μάλιστα ανείπωτα γλυκύς.
Μακάριοι είναι ὅσοι αγάπησαν τόν Χριστό περισσότερο ἀπ’ ὅλα τά τοῦ κόσμου καί ζοῦν μακριά τοῦ κόσμου καί σιμά στόν Θεό, μέ τίς παραδεισένιες χαρές, ἐπί τῆς γῆς.
Μακάριοι ὅσοι κατόρθωσαν νά ζοῦν στήν ἀφάνεια καί ἀπέκτησαν μεγάλες ἀρετές καί δέν ἀπέκτησαν οὔτε καί μικρό ὄνομα.
Μακάριοι ὅσοι κατόρθωσαν νά κάνουν τόν παλαβό καί μέ αὐτόν τόν τρόπο προφύλαξαν τόν πνευματικό τους πλοῦτο.
Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου
Το έδαφος πάνω στο οποίο εδράζεται αυτή η παιδαγωγία είναι πάντα η αγάπη· μια αγάπη, όμως, που δε θωπεύει τα κακώς κείμενα, με κίνδυνο την επανάληψή τους, αλλά ελέγχει και με διακριτική αυστηρότητα διορθώνει, αποσκοπούσα στην οριστική αντιμετώπισή τους.
