Σύμφωνα με τον καθηγητή γλωσσολογίας Γ. Μπαμπινιώτη (σελ 747) στο λεξικό νέας ελληνικής γλώσσας, μας λέει ότι η λέξη αυτή είναι αρχαία, ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΕΤΥΜΟΥ, και αναφέρει ως «παρετυμολογίες» την συσχέτιση της με άλλες συνώνυμες λέξεις.
«Η γριά Στυλιανή, που είχε υπό την φροντίδα της το δισυπόστατο ναό του Αγίου Σπυρίδωνος (στην Πάρο), διακρινόταν για την ευλάβειά της, τη σοβαρότητα και τη σεμνότητα του ήθους της.
Είχε ζήσει για χρόνια στην ξενιτειά μα τίποτε δεν είχε αλλάξει πάνω της, μήτε η κόμμωση, μήτε η ενδυμασία – παλαιικιά γυναίκα και στην εμφάνιση και στους τρόπους. Πολλά χρόνια χήρα, μύριζε λιβάνι και κερί. Στις βεγγιέρες είχε το δικό της λόγο, που δεν τον άκουσε, αλλά τον έζησε.
Τον Νοέμβριο του 2008 έπεσα θύμα ατυχήματος. Ένας μεθυσμένος ανεύθυνος οδηγός με χτύπησε με το αυτοκίνητο του. Το αποτέλεσμα της δικής του ανευθυνότητας εμένα μου κόστισε την ζωή μου, τα όνειρα μου την αξιοπρέπεια μου.
Με έστειλε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας να παλεύω για την ζωή μου διασωληνωμένη και με κρατούσε στην ζωή το μηχάνημα.
Μία τρίτεκνη μητέρα από το Μαρούσι αποδίδει σε θαύμα της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου τα πρώτα λόγια που άκουσε από τα χείλη του τρίχρονου παιδιού της, το οποίο μέχρι πρότινος δεν είχε πει ούτε λέξη!
Διαβάστε μια μαρτυρία που καθηλώνει. Τη μαρτυρία ενός ανθρώπου που βίωσε τον θάνατό του και… επέζησε για να μας περιγράψει τι είδε!
«Όταν ήμουν νεότερος ήμουν καλός στο κρίκετ. Αν νομίζετε ότι έχω έλλειψη μετριοφροσύνης μην ανησυχείτε. Δεν ήμουν τόσο καλός ώστε να αποφύγω το μπαλάκι του κρίκετ που μου το έστειλε ο αντίπαλος παίχτης κατευθείαν στην καρδιά. Η οποία σταμάτησε. Νεκρός.
Η Εκκλησία δέχεται την βασκανία, δηλαδή την επέμβαση του πονηρού πνεύματος και τη θεωρεί έργο του διαβόλου. Σχετίζεται κυρίως με τον φθόνο και την ζήλεια.
Γι’ αυτό και η ευχή για το «μάτι», την βασκανία (που διαβάζεται μόνο από Ιερέα) λέει μεταξύ άλλων:
Μετά από 800 χρόνια ήρθε και πάλι στο φως και οι ίδιοι οι Τούρκοι παρουσίασαν αυτή την ανακάλυψη ως «μεγάλο θαύμα»! Είναι η χαμένη Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης στο Βόσπορο, την οποία είχε οικοδομήσει ο βυζαντινός Αυτοκράτορας Μανουήλ ο Κομνηνός.
Πολλές φορές η πύρινη προσευχή του [του Οσίου Μαξίμου του Καυσοκαλύβη] έκανε και την καλύβα του να φλογίζεται και να εκπέμπει ακτινοβολία, που καταύγαζε την περιοχή! Σε πολλούς αυτόπτες φαινόταν σαν να καίγονται και η καλύβα και το πυκνό δάσος γύρω της.
Κάποιος μοναχός Αρσένιος διηγείται ότι κάποτε είδε πελώριες γλώσσες φωτιάς να πετάγονται από τον άγιο και να λαμπαδιάζουν τα δέντρα και τους θάμνους, χωρίς να τα καίνε. Ο ίδιος έμεινε εμβρόντητος.
Κάποια νεαρή δασκάλα Μαρία Καλημαγείρου, με καταγωγή απ’ τη Μικρά Ασία, ασθενούσε από βαριά νευρασθένεια, που ήδη έφθανε στην τρέλα. Μετά από πολύχρονη και μάταια θεραπεία στην Αθηναϊκή πολυκλινική η μητέρα της την πήγε στην Τήνο. Όταν έφθασαν εκεί, η Μαρία δεν ήθελε με τίποτα να πάει στην εκκλησία.
Πρέπει λοιπόν να μιλά κανείς ελεύθερα, για να φύγει και το παραμικρό «φληνάφημα» του εγώ. Ακόμη και για τα πιο μικρά πνευματικά θέματα, δεν πρέπει να σκέπτεται κανείς «ας μην πάω στον Γέροντα, μην τον ‘‘ενοχλήσω’’». Μπορεί ακόμη ίσως να σκεφτεί κάποιος «πού κατάντησα ο δύστυχος, να πρέπει να εκτίθεμαι σηκώνοντας νύχτα τον Γέροντα»! «Και όποτε αντιμετωπίζετε οποιαδήποτε πνευματική δυσκολία, μη λέτε: ‘‘Μα είναι μικρό πράγμα, δεν θέλω να ενοχλήσω τον γέροντα!’’ Όχι!
