Tο 1960, οι τρεις κοινότητες που έχουν δικαιώματα στον Ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ – Έλληνες, Ρωμαιοκαθολικοί και Αρμένιοι – ξεκίνησαν ένα ευρύ πρόγραμμα ανασκαφών σε περισσότερες από δέκα τοποθεσίες εντός του ναού, το οποίο διήρκεσε περισσότερο από τρεις δεκαετίες.
Το κομποσκοίνι δεν είναι αποκλειστικότητα των μοναχών.
Οι εχθροί μας δαίμονες δεν κοιμούνται και εργάζονται ακατάπαυστα να μας ρίξουν στις αμαρτίες και εξαιτίας αυτών και των παθών μας στα βάθη της κόλασης.
Με άλλο τρόπο δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε παρά μόνο με την προσευχή. Η ανάγνωση πνευματικών βιβλίων είναι καλή και ωφέλιμη η ανάγνωση η παρακολούθηση των ακολουθιών της Εκκλησίας μας βοηθούν όσους έχουν τη δυνατότητα να τα κάνουν.
Ένα πανίσχυρο «όπλο». Φέρνει αγαλίασση, χαρά και ειρήνη στις ψυχές που τη χρησιμοποιούν. Η πιο δυνατή προσευχή με παρρησία στον Θεό.
Όπως διδάσκουν παλαιοί γέροντες του Αγίου Όρους κι ο γέροντας Παϊσιος, το ψαλτήρι του Δαυϊδ, αποτελεί πανίσχυρο όπλο κατά οποιουδήποτε κακού.
Παραθέτουμε λοιπόν έναν εκ των ισχυρών ψαλμών, κάθε πρωϊ όταν λέγεται αυτός ο ψαλμός δεν πλησιάζει τίποτα κακό, σύμφωνα με άγιους πατέρες.
Ψαλμός ΞΘ’ (69)
"Αγαπώ πολύ την πατρίδα μου και λυπούμαι πολύ που σήμερα τα Ελληνόπουλα ντρέπονται να πουν πως είναι Έλληνες. Η λέξη «Έλληνας» δεν αποδίδει φυλετισμό" είχε πει ο Γέροντας Παϊσιος, που οι διδαχές του είναι πάντα επίκαιρες.
Διαβάστε στην γλώσσα γραφής της ακόμα μία:
"Η λέξη «Έλληνας» αποτελεί φυλετισμό για κάθε άλλον πλην των Ελλήνων. Τώρα όμως δεν είμεθα Έλληνες, είμεθα Ρωμαίοι, είμεθα Βυζαντινοί, είμεθα Θεανθρωπιστές. Ανεβήκαμε πιο ψηλά .
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τιμήθηκε η σεπτή μνήμη της Οσίας Μητρός ημών Ματρώνης της αομμάτου και θαυματουργού στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Νέας Ιωνίας.
Ο γνήσιος φίλος των παιδιών π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος που εκδήλωνε με ποικίλους τρόπους την αγάπη του για το παιδί και ανάλωσε τη ζωή του για να γίνουν πράξη τα λόγια του Κυρίου, τις ημέρες των απόκρεω συνήθιζε να πηγαίνει τα παιδιά των κατηχητικών σχολείων εις τον μικρόν κήπον της περιοχής του προφήτη Ηλία όπου υπάρχει ομόνυμος ναός – παρεκκλήσιον τότε της Ιερά Μονής κοιμήσεως Θεοτόκου Γηροκομείου- και κατασκηνωτικός χώρος των κατηχητοπαίδων.
Μέσω του πένθους μας για το αντικείμενο της απώλειάς μας, ερχόμαστε επιπρόσθετα αντιμέτωποι και με το ίδιο το γεγονός του θανάτου που κλονίζει την υπόστασή μας σε υπαρξιακό επίπεδο. Καθώς καλούμαστε να αφομοιώσουμε και να αποδεχτούμε το τραυματικό γεγονός, καλούμαστε ταυτόχρονα να ‘αναμετρηθούμε’ με το δικό μας θάνατο και με το νόημα της ύπαρξης γενικότερα.
Τον Δεκέμβριο του 2004 βγήκε απ’ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ένας Σαουδάραβας μουσουλμάνος, βαθύπλουτος, και διηγήθηκε το εξής ζωντανό, συγκλονιστικό γεγονός που έζησε και του άλλαξε όλη του τη ζωή.
Ο Σαουδάραβας διηγήθηκε το θαύμα σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και κυκλοφόρησε και σε εφημερίδες, περιοδικά και φυλλάδια σε όλη τη Σαουδική Αραβία, Συρία και Παλαιστίνη.
Συγκλονιστικό θαύμα σε ιερέα που λειτουργούσε 30 χρόνια. Σε πρόσφατη ομιλία ο Γέρων Νίκων διηγήθηκε το παρακάτω όπως μπορείτε να δείτε και στο βίντεο: «Είδε να φουσκώνει το Άγιο Ποτήριο, να βγαίνουν σάρκες μέσα από αυτό και το αίμα να χύνεται έξω, πάνω στο Ιερό Αντιμήνσιο».
